Verhuur van luxe vakantiewoningen aan de Côte d’Azur
Bel ons: +31 (0)88 2278466

From the blog

Zo gaat het nu eenmaal in Zuid-Frankrijk

Joost Schwartz

Joost Schwartz, directeur van Villas d’Azur, vertelt over zijn ervaringen en belevenissen aan de Côte d’Azur.

Oud nieuws: De Fransen zijn anders dan wij Nederlanders en Vlamingen. Maar ofschoon ik al zestien jaar in Zuid-Frankrijk woon, doe ik in Franse ogen nog steeds van alles verkeerd.

Voorbeeldje? Ik roep “bonjour” als ik net één minuut over vijven ergens binnen kom, en dat wordt dan meteen gecorrigeerd met “bonsoir”. Kleinigheidje natuurlijk, maar mij wordt ook wel ingepeperd dat ik nog steeds te direct ben en onderwerpen aansnijd die je naar Franse maatstaven helemaal niet met ‘vreemden’ hoort te bespreken.

En dan die verschillen in gewoontes. Mijn zus trouwde met een Fransman, maar het leven in de Auvergne viel haar erg tegen. Haar echtgenoot besloot naar Nederland te verkassen en de arme man kwam in Zaltbommel terecht. Hij kende er niemand, behalve zijn schoonouders en mij. En wij waren van de afspraken, we kwamen nooit onaangekondigd bij elkaar over de vloer. Nooit zal ik die avond vergeten dat ik vrienden voor het eten verwachtte, ik was druk met de keuken en de tafel. Toen werd er gebeld. Kijkend op mijn horloge vloog ik naar de deur en dacht: “bah, ze zijn te vroeg”. Maar mijn zwager stond op de stoep. “Hoi”, zei ik geïrriteerd, “wat kom je doen?” “Nou”, zei hij,” ik was in de buurt en dacht: ik loop even bij je langs”. “O”, zei ik met de deur op een kier,” het komt helemaal niet uit, ik loop te stressen, ik krijg zo eters”. Hij droop af en ik ging weer verder met mijn voorbereidingen, me van geen kwaad bewust. Weken heb ik hem toen niet meer gezien tot mijn zus me uitlegde dat dit echt zo niet kon. Bij Fransen staat de familie bovenaan in de rangorde. Dus ook als er vrienden zijn: jammer dan, de familie gaat voor.

Nu wonen we sinds een klein jaar in een Zuid-Frans gehucht waar de buren een nauwe band hebben en echt op elkaar aangewezen zijn. Ter nadere kennismaking brachten we pas geleden op zondagmiddag de buren een stuk oude Hollandse kaas. We moesten meteen binnenkomen en hup de champagne ging open en de kaas werd verbrokkeld. Er werden familieleden gebeld, het huis stroomde vol. “Jullie blijven wel eten, hè?” riep de buurman. “Oui” zei ik, altijd in voor iets gezelligs. “Nee hoor”, zei mijn partner die hier pas 5 jaar woont. “Hoezo niet?”, vroeg ik? “We dringen ons op, we zijn niet uitgenodigd, we komen hier zo maar binnenvallen, nee hoor, geen sprake van, we gaan naar huis.”

Vandaag kwam de loodgieter even langs die om de hoek woont en onze hele verbouwing gedaan heeft, zo rond het ‘heuredel’ apéro’. Hij was net binnen en nodigde ons uit voor een etentje, later die avond. “Ja, leuk!”, riepen we in koor. Hij vertelde dat we geweldige buren hebben, op mijn beurt praatte ik hem bij over de kaas en de afgeslagen maaltijd. Toen kreeg ik de wind van voren: “Helemaal fout en nergens voor nodig om zo af te druipen! Zo gaan die dingen nu eenmaal in Zuid Frankrijk. En nu we het toch over buren hebben, ik wil mijn huis verkopen en het stuk grond naast dat van jullie kopen en tja, dan wordt het elke dag één groot feest! Van apéro tot BBQ we maken het helemaal convivial!” Intuïtief begreep ik dat die term, die ik niet kende, zoiets als ‘gezellig’ moest betekenen. Mijn partner en ik keken elkaar verschrikt aan en dachten: o jee, daar gaat ons paradijs van rust en afzondering. Moeten we ons nu echt gaan gedragen als de Fransen? Er zit weinig anders op. ‘When in France, do as the French do’.

 

Dit artikel verscheen tevens in het kwartaalmagazine Côte & Provence. Interesse in dit magazine, hét tijdschrift over alle aspecten van het goede leven in Zuid-Frankrijk? Ga voor meer informatie naar de website van Côte & Provence.

Laat hier een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *