Verhuur van luxe vakantiewoningen aan de Côte d’Azur
Bel ons: +31 (0)88 2278466

From the blog

Vertraging in Marseille

Joost Schwartz

Joost Schwartz, directeur van Villas d’Azur, vertelt over zijn ervaringen en belevenissen aan de Côte d’Azur.

De luchthaven Marseille-Provence is betrekkelijk klein. En dat betekent dus gelazer als er weer eens sprake is van een onaangekondigde staking, op zichzelf tamelijk gewoon bij ons in Zuid-Frankrijk.

Ik moest naar Nederland. Vroeg heen, laat terug, het zou neer- komen op drie dagen in het oude vaderland. Ik was al door de incheck en langs de douane toen er melding werd gemaakt van een staking. We zouden vertraging oplopen. Maar hoe lang, dat wist niemand.

Kon ik ergens gaan zitten? Ik keek om me heen. Veel Nederlanders natuurlijk. Meteen viel het me op dat ze ongegeneerd zo ongeveer alle stoelen claimden. Hun kinderen gingen vóór oudere mensen. Koffers op zitplaatsen, terwijl iedereen kon zien dat mede-passagiers ook graag wilden plaatsnemen. Ik mag het misschien niet zeggen, maar ik ergerde me aan die Nederlanders.

Na anderhalf uur wachten was er nieuws. We hadden 5 uur vertraging en dus kregen we een consumptiebon! Heel ´Hup Holland Hup´ vloog op de arme grondstewardess af, die als een Journaal-lezeres met de bekendmaking van het nieuws belast was. Als je je instapkaart liet zien, waarop zij dan een kruisje moest zetten, kreeg je een consumptiebon ter waarde van € 5. Ik vroeg me af: € 1 per uur wachten?

Er waren natuurlijk ook mensen met een andere nationaliteit die de vlucht naar Amsterdam hadden geboekt. Het viel me op dat die keurig in de rij gingen staan, ze drongen niet voor. En hoe ze met grote ogen naar mijn landgenoten keken, die zich gedroegen alsof hun leven van deze consumptiebon afhing.

Inmiddels had iedereen wel zo´n beetje een plekje veroverd en begon het grote kennismaken. Opnieuw verbijsterde me de openhartigheid van Nederlanders. Ze vertellen bijna alles aan mensen die ze voor het eerst (en onder treurige omstandigheden) toevallig tegenkomen. Waar ze wonen, wat voor werk ze doen, dat hun buren niet deugen, of juist wel. Uiteraard kwam ook de prijs van het ticket aan bod.

Na een uur of vijf werden we toegelaten tot een soort hok zonder stoelen. Zouden we toch nog gaan vliegen? Het vliegtuig stond er in elk geval, we konden het zien staan. Toen werd er plotseling omgeroepen dat iedereen het vliegveld moest verlaten. Er was een onbeheerde tas aangetroffen. Had ik het goed verstaan? Ja. Security-volk en gendarmes dreven me de straat op.

En?, vroeg ik me af. Wat nu? Nul informatie, alleen de rokers waren opgelucht. Het duurde een uurtje voor er groen licht gegeven werd. We mochten weer naar binnen, moesten opnieuw door de douane, schoenen uit, broekriem af.

Na twee dagen in Nederland was ik voor ik het wist ingecheckt voor de terugvlucht. Alles op Schiphol verliep voorspoedig. Tot er omgeroepen werd: de vlucht naar Marseille is geannuleerd! Wilden er te weinig mensen naar de tweede stad van Frankrijk, opwindender dan Parijs?

 

Dit artikel verscheen tevens in het kwartaalmagazine Côte & Provence. Interesse in dit magazine, hét tijdschrift over alle aspecten van het goede leven in Zuid-Frankrijk? Ga voor meer informatie naar de website van Côte & Provence.

Laat hier een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *