Verhuur van luxe vakantiewoningen aan de Côte d’Azur
Bel ons: +31 (0)88 2278466

From the blog

Internationaal smullen bij de burgemeester

Joost Schwartz

Joost Schwartz, directeur van Villas d’Azur, vertelt over zijn ervaringen en belevenissen aan de Côte d’Azur.

Natuurlijk waren we van de partij, de nieuwjaarsreceptie van de burgemeester in de Salle des Fêtes. We wonen nog niet zo lang in het dorp en het kan geen kwaad een paar mensen te leren kennen. Onze burgemeester had er werk van gemaakt en allerlei vrijwilligers hadden de zaal feestelijk aangekleed. Ze hadden ook een buffet met Franse lekkernijen geregeld.

Het aardige was: dorpelingen die uit een ander land komen, was gevraagd een gerecht uit hun land van herkomst aan te bieden. Fransen zijn over het algemeen huiverig als het gaat om eten dat niet door hun landgenoten is klaargemaakt, maar op die receptie maakten ze toch schoorvoetend kennis met Zweedse appeltaart, Duitse Bratwurst, Nederlandse stamppot van spruiten met gebakken speklapjes en Noorse gedroogde vis. ‘Reuze interessant’, oordeelden de Fransen die links en rechts wat proefden. Tot een groter compliment kwamen ze niet, want ja, niet Frans.

We vielen als nieuwkomers meteen op, maar werden gastvrij onthaald met een glas wijn van één van de châteaux in de buurt. Nogal méér dan goed. Ik vertelde dat we geen vakantiegangers zijn, maar gewoon deel uitmaken van de gemeenschap. ‘Maar waar wonen jullie dan precies?’, was de vraag. In mijn beste Frans vertelde ik over ons huis, het laatste aan een doodlopend weggetje. Waar geen mens ooit komt. Dat was buiten de waard gerekend. Want ineens zei iemand dat we dús wonen in het huis van de ‘centenaire’. ‘Ja’, zei ik, ‘dat klopt’. Ik had van de buren al begrepen dat de vorige bewoner van ons huis meer dan 100 jaar geworden was en dat is zelfs in de Provence niet heel gewoon. De burgemeester was erbij, op die honderdste verjaardag, de feesteling had in de krant gestaan, en ineens wist iedereen waar we wonen.

‘Er is daar een keertje brand geweest’, werd me verteld. De honderdjarige was daarna zo bang voor herhaling geweest dat hij ondanks zijn hoge leeftijd tot op 100 meter van het huis alle bomen was gaan omzagen. Waar ooit een bos was, ontstond een kale vlakte. Ineens werden we omringd door een hele groep mensen die allemaal wel iets over ons huis of de vorige bewoner te vertellen hadden. Hij was politieagent geweest, zijn vrouw was helaas veel eerder overleden, zijn hele familie kwam elke zomer vakantie vieren en dan veranderde de tuin in een soort camping. Iedereen bracht zijn eigen tent mee en die werden op het terrein en in het bos opgezet.

Het halve dorp was er ooit wel eens geweest of was er gaan kijken toen het te koop stond maar afgeknapt op het achterstallige onderhoud. Maakte ons weinig uit. Wij hebben het huis gekocht vanwege het fantastische uitzicht en omdat het zich op de grens van de bewoonde wereld en ongerepte natuur bevindt. Nog voor we het huis van binnen hadden gezien, besloten we al het te kopen toen we uit de auto stapten.

Enfin, zo werden we tijdens de receptie overladen met adviezen over wat te doen met het huis en het terrein. Toen ik vertelde wat we al veranderd hadden en aangepast, met hulp van de plaatselijke loodgieter, de elektricien, het grondbedrijf en de aannemer, die ook allemaal op de receptie rondliepen en ons kussend hadden begroet, kon de middag niet meer stuk.

Hierin, beste medelanders, zit een advies verscholen: maak gebruik van lokale vakmensen! Ze werken op z’n Frans en je moet er bovenop blijven zitten, maar je bent een vriend voor het leven.

Zo zijn wij het nieuwe jaar begonnen als geaccepteerde inwoners van ons dorp.

 

Dit artikel verscheen tevens in het kwartaalmagazine Côte & Provence. Interesse in dit magazine, hét tijdschrift over alle aspecten van het goede leven in Zuid-Frankrijk? Ga voor meer informatie naar de website van Côte & Provence.

Laat hier een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *