Verhuur van luxe vakantiewoningen aan de Côte d’Azur
Bel ons: +31 (0)88 2278466

From the blog

Het huisnummer dat te laat kwam

Joost Schwartz

Joost Schwartz, directeur van Villas d’Azur, vertelt over zijn ervaringen en belevenissen aan de Côte d’Azur.

Nog geen jaar geleden zijn we verhuisd naar La Magnanerie, de voormalige zijdefabriek waarvan we zeker wisten dat het ons droomhuis was. Eerst zouden we huren, met een optie tot koop. In de praktijk stop je dan zonder dat je er erg in hebt bergen geld in zo’n oud huis dat je nog moet leren kennen. Om het maar een beetje bewoonbaar te maken en alles voor de goede zaak, je toekomstige eigendom.

Het eeuwenoude huis had geen duidelijk adres en evenmin een huisnummer. Ik vroeg wat rond in het dorp en uiteindelijk kwam ik bij de juiste man op het gemeentehuis terecht die me zomaar aan- bood een huisnummer te kiezen uit een rij beschikbare nummers.

Huisnummering in Frankrijk is een verhaal apart. ‘t Gaat niet om even nummers aan de ene kant van de straat, en oneven aan de overkant. Vaak is je huisnummer het getal van het aantal meters dat je perceel af ligt van het begin van de straat, maar bij ons in het dorp zit er helemaal geen logica in. Ik mocht dus kiezen. Mijn lievelingsgetal zat er niet bij, ik besloot dan maar voor nummer 100 te gaan. “Prima”, zei de ‘fonctionnaire’ van de gemeente, “Ik schrijf het op en nu woont u officieel op nummer 100.”

Opgetogen in zijn handen wrijvend kondigde hij ook nog een verrassing aan: ik zou van de gemeente het nummerplaatje cadeau krijgen dat speciaal voor mij gemaakt zou worden. Zodra het klaar was, kreeg ik een telefoontje. “Ideale gemeente!”, vertelde ik thuis.

Al een week later mocht ik het bordje komen ophalen. Meteen aan de slag om het aan de gevel te bevestigen. Weer een stap dichter bij mijn eigen huis! Ik had de ladder net tevoorschijn gehaald toen mijn buurman me aansprak. Of ik het al gehoord had? Hij klonk opgewonden.

“Wat?”, vroeg ik. Zijn antwoord trof me als een mokerslag. Kennelijk had de gemeente waar ik zo enthousiast over was, besloten tot nieuwbouw achter en voor ons huis en dat van de buurman. Gebouwen tot wel zestien meter hoog, hét project van de burgemeester. Sociale woningbouw-flats. Alles was stil gehouden, brieste mijn buurman, de tekeningen waren al goedgekeurd.

Ik was met stomheid geslagen. Nieuwbouw betekende het einde van uitzicht en privacy.

“En dus?”, vroeg ik toen ik me de omvang van het noodlot pas goed realiseerde. “Een proces beginnen, monsieur Schwartz? Dat gaat vreselijk veel geld kosten. Niet te winnen. En misschien ook nog een schade- vergoeding voor de projectontwikkelaar die vertraging oploopt. C’est la France, monsieur!”

Ik was woedend en redelijk in paniek. Hoe zat het met die optie tot koop? Konden we daar nog onderuit? Ja, dankzij een ontbindende clausule. Was meteen de vraag: waar gaan we dan wél wonen? In een mum van tijd vond ik een ander huis, vier kilometer verderop, aan een doodlopend weggetje. Hoog op een berg, geen buren, wel uitzicht.

Dat wordt dus wéér verhuizen, breken en verbouwen. Het huis heeft geen adres en evenmin een huisnummer.

 

Dit artikel verscheen tevens in het kwartaalmagazine Côte & Provence. Interesse in dit magazine, hét tijdschrift over alle aspecten van het goede leven in Zuid-Frankrijk? Ga voor meer informatie naar de website van Côte & Provence.

Laat hier een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *