Verhuur van luxe vakantiewoningen aan de Côte d’Azur
Bel ons: +31 (0)88 2278466

From the blog

Het huis, de notaris en de gendarmerie

Joost Schwartz

Joost Schwartz, directeur van Villas d’Azur, vertelt over zijn ervaringen en belevenissen aan de Côte d’Azur.

In een vorige column vertelde ik u over perikelen rond mijn huis. Maar die zinken in het niet vergeleken met alle gedoe toen ik mijn nieuwe woning kocht.

Op de dag van de overdracht bij de notaris ging het al fout. Ik kocht het huis van erven die het land er omheen hadden gesplitst. Ze hadden percelen aan buren verkocht en er was een stuk als bouwkavel gereserveerd. Alles was netjes opgemeten en in kaart gebracht. Net voor het moment van tekenen begon een van de verkopers erover dat op de tekeningen stond dat het weggetje voortaan voor het grootste deel van mij zou zijn. “Ja”, zei de notaris, “Dat klopt, u heeft de splitsing zelf zo gewild, en zo staat het in de verkoopovereenkomst, die door uw notaris is goedgekeurd.”

Wettelijk viel er niks meer aan te doen, maar men was het er toch niet mee eens. Het moest bij nader inzien zo geregeld worden dat er via mijn land toegang tot de bouwkavel zou blijven. Want dat was altijd al zo geweest. “Nee”, zei de notaris “Dat wordt nu het land van de koper. U of de nieuwe eigenaar moet maar een andere toegang maken.”

“Geen sprake van”, luidde de reactie. De koop- overeenkomst moest maar aangepast worden. En toen keek iedereen naar mij. “Nee”, zei ik, “Het is zoals het is, ik wil geen mensen die dicht langs mijn huis moeten om dat terrein op te komen. En het kan ook makkelijk anders, overal is een inrit te maken.”

Na een discussie van anderhalf uur zwichtte ik en ging ik akkoord met een erfdienstbaarheid voor een stukje van mijn weg, ruim uit het zicht… De handtekeningen werden gezet.

Een paar dagen later al arriveerde uit Nederland de caravan die onderdak zou bieden aan familieleden en vrienden die om beurten kwamen helpen bij de sloop en de wederopbouw van mijn nieuwe woning. Na een week ploeteren, de puincontainer was bijna helemaal vol, werd ik op mijn werk gebeld; er was een inval van de gendarmerie en mijn vrienden en de aanwezige aannemer met zijn ploeg waren gearresteerd. Ik sprong in de auto en racete naar het bureau. Daar bleek dat iemand de gendarmerie had getipt dat ik illegale bouwvakkers had ingehuurd. Na de nodige uitleg, mijn vrienden spreken niet zo goed Frans, en het vertoon van identiteits- papieren mochten we gaan. Mazzel dat het nog geen lunchtijd was, anders waren de heren in uniform eerst gaan eten en hadden ze het daarna geregeld. Mag je toch mooi een tijdje de cel in. Ik werd aanvankelijk ook bedreigd met opsluiting en een boete. Wraak- gevoelens van een anonieme tipgever, misverstanden? Wie zal het zeggen. Overigens had de aannemer wel een illegale werknemer in dienst. Kostte hem een dag in het cachot, plus een fikse boete.

Na vier maanden hard werken door familie, vrienden en aannemers is het huis nu helemaal naar mijn zin, ik woon er. Maar ineens kreeg ik een brief van mijn notaris. Die benaderd was door zijn collega van de verkopende partij. Zijn cliënten willen dat ik mijn toegangspoort die natuurlijk op mijn eigen terrein staat, alsnog ver- plaats. Ontevreden over die erfdienstbaarheid dreigt men met een proces. Gelukkig zegt mijn notaris dat ik niets te vrezen heb. Al is er een notarieel document in omloop met een stellig gefalsificeerde aantekening erop. Ik weet me gesteund door de burgemeester, een papier met een hoop handtekeningen en stempels hangt nu op mijn poort. Waarachter ik me voorlopig veilig voel.

Ik begrijp nu beter dan ooit waarom elk Frans huis eruit ziet als een vesting en de luiken altijd dicht zijn. Terwijl Napoleon al vond dat hij niets te zoeken had achter de voordeur van zijn burgers. Niet alle Fransen denken er zo over, helaas.

 

Dit artikel verscheen tevens in het kwartaalmagazine Côte & Provence. Interesse in dit magazine, hét tijdschrift over alle aspecten van het goede leven in Zuid-Frankrijk? Ga voor meer informatie naar de website van Côte & Provence.

Laat hier een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *