Verhuur van luxe vakantiewoningen aan de Côte d’Azur
Bel ons: +31 (0)88 2278466

From the blog

Die mevrouw op haar stoel

Joost Schwartz

Joost Schwartz, directeur van Villas d’Azur, vertelt over zijn ervaringen en belevenissen aan de Côte d’Azur.

Sinds 3 jaar woon ik nu in mijn dorp en rijd ik elke dag dezelfde route naar mijn werk. Daar zat op de parking net voor het stadje vrijwel altijd een mevrouw op zo’n goedkope plastic tuinstoel. Was ze er niet dan lag de stoel op zijn kop iets dichter tegen de bosjes aan.

Tja, noem me gerust naïef. Maar het duurde even voor ik door had wat die mevrouw daar deed.
Op die stoel zitten, dat kon toch geen baan zijn? Ze zat er in weer en wind, af en toe stopte er een auto. Soms stond er al een auto. Dan was er geen spoor van de dame op de stoel en evenmin van de bestuurder en/of passagiers van de vierwieler. Inderdaad: prostitutie.

Misschien ligt het aan mij of allicht ervaart iedereen dat oudste beroep ter wereld toch op de een of andere manier als spannend. Hoe dan ook: elke dag in het voorbijrijden hield ik de boel min of meer in de gaten. Is ze er? Heeft ze klanten? Jee, ze zit er zo laat nog … Als je drie jaar lang twee keer dagelijks hetzelfde traject moet afleggen, is elke vorm van afleiding welkom. Maar ineens waren die mevrouw en haar stoel er niet meer.

Wel een soort wal, opgeworpen tussen de parkeerplaats en de erachter gelegen bosjes.
Nieuwsgierig Aagje als ik ben, besloot ik op onderzoek uit te gaan. Het duurde niet lang of ik achterhaalde het grote nieuws: ‘mijn’ mevrouw op haar stoel was vermoord. Haar stoffelijk overschot was op haar werkplek in het groen gevonden. De schok in het stadje had niet groter kunnen zijn. Bij ons gebeurt nooit iets. Hoe het komt weet ik niet, maar ook ik had een zwak ontwikkeld voor de dame op de stoel. Ik was verdrietig over haar trieste einde.

Je zou denken dat zo’n ellendig voorval andere ondernemers in dit specifieke vakgebied afschrikt. Niets bleek minder waar. Binnen de kortste keren was de dame op de stoel vervangen door een peloton jonge meiden in ultrakorte rokjes. In de gemeenteraad werd er schande van gesproken. Maar er gebeurde niets. Bij ons gebeurt nooit iets.

Als ik nu naar mijn kantoor rijd, zie ik tussen de wijnvelden steeds vaker mevrouwen op plastic stoeltjes. De prostitutie heeft zich (voor een deel) verplaatst van de boulevards in Nice en Cannes naar het achterland. Ooit draaide ik op de Croisette in Cannes mijn autoraampje omlaag omdat ik dacht dat een jong meisje de weg wilde vragen. Prostitutie is officieel verboden in Frankrijk, de beoefenaars van het vak komen vaak uit andere landen. Zij kunnen een bekeuring krijgen, net zoals hun clientèle.

Sinds kort zwaai ik twee keer per dag naar een donker getinte mevrouw die – laten we zeggen – kantoor houdt ergens halverwege mijn huis en mijn bedrijf. Ik vermoed dat ze een kleine zelfstandige met ambitie is. Niks bosjes, met haar bus heeft ze het zo te zien prima voor elkaar…

 

Dit artikel verscheen tevens in het kwartaalmagazine Côte & Provence. Interesse in dit magazine, hét tijdschrift over alle aspecten van het goede leven in Zuid-Frankrijk? Ga voor meer informatie naar de website van Côte & Provence.

Laat hier een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *