Verhuur van luxe vakantiewoningen aan de Côte d’Azur
Bel ons: +31 (0)88 2278466

From the blog

De kapster en het reclamebord

Joost

Joost Schwartz, directeur van Villas d’Azur, vertelt over zijn ervaringen en belevenissen aan de Côte d’Azur.

De salon de coiffure van mijn Franse kapster bestaat alweer een jaar. Dat moest natuurlijk gevierd worden met een goed aangeklede borrel. Vaste klanten, familie, mede-midden-standers en ook een vertegenwoordiger van de gemeente waren present. De kapsalon is niet standaard ingericht maar voorzien van fraaie meubels van smeedijzer die verroest zijn en daarna in de lak gezet, artisanaal vervaardigd door de smid uit het dorp. Maar er is nog steeds de vraag waar het prachtig smeedijzeren uithangbord blijft. Ook door de smid gemaakt, een cirkel met daarin een kam en een schaar. Waarom het er niet hangt? Mijn vriendin de kapster geeft steeds hetzelfde antwoord: geen toestemming van de gemeente. Ze heeft netjes een aanvraag ingediend, want ze is net zoals alle Fransen die ik ken doodsbang voor regels en procedures. En stel je voor dat het bord van de gevel valt, op iemands hoofd of auto terecht komt.
Ik vind dat raar. Ik bedoel, heel Frankrijk hangt vol met reclameborden in de meest schreeuwende kleuren, waarom zou een bescheiden reclame dan niet kunnen? Mijn kantoor is door de jaren heen diverse keren verhuisd en steeds nam ik de reclameborden over van de vorige huurder en liet ze opnieuw beplakken. Door al tien jaar hetzelfde bedrijf, helemaal top, ze ontwerpen de boel en beplakken daarna tegen een leuk tarief mijn ruiten,
uithangborden en auto’s.

Bellen met het gemeentehuis, doorverwezen naar Parijs

Vorig jaar ben ik met mijn bedrijf verhuisd naar een locatie aan de entree van de Golf van Sainte-Maxime. Vlakbij
een rotonde en daar staan diverse reclamezuilen waar alles en iedereen op staat aangegeven. Dat leek me wel wat. Bellen met het gemeentehuis, tja wie gaat daar nu over, dat wist men daar dus ook niet. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd, maar uiteindelijk werd ik voor kleine bordjes doorverwezen naar een firma in Parijs. Grotere borden? Ander verhaal.

Ik wendde met tot mijn nieuwe buren, ook ondernemers. En nee, ze hadden nooit toestemming gevraagd voor hun vermelding op de borden bij de rotonde en ook nooit iets betaald. Ik dacht: dat kan ik ook. Ik liet een bord in knallende kleuren maken en hing dat op. Binnen twee uur de gemeente aan de telefoon. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om zomaar reclame op te hangen. Binnen twee uur weghalen, anders boete. En al die andere bedrijven dan, die er al jaren hangen? Geen antwoord. Ik haalde mijn bordje snel weg.

De burgemeester zelf

reclameborden

Veertien dagen na dit incident gaven we een borrel op kantoor wegens ons tienjarig

e bestaan en we hadden ook een uitnodiging aan de gemeente gestuurd. Hierop kregen we te horen dat meneer de burgemeester zelf zou verschijnen. Ik dacht: dit is mijn kans en ik begon over de borden, maar monsieur le maire legde uit dat er op die rotonde helemaal geen reclame mag staan. Interessant, hoe kan het dan dat er al jaren reclamezuilen staan? De burgemeester raaide zich om en was even later verdwenen. Ik besloot mijn bord op de rotonde te herplaatsen, en – nu ik dit schrijf – al meer dan vier weken geen Franse haan die ernaar kraait.

 

Maar het fraaie uithangbord van de kapster staat nog steeds te verpieteren achter in haar salon.