Verhuur van luxe vakantiewoningen aan de Côte d’Azur
Bel ons: +31 (0)88 2278466

From the blog

De avonturen van Bets, Hermann en de sangliers

Joost Schwartz

Joost Schwartz, directeur van Villas d’Azur, vertelt over zijn ervaringen en belevenissen aan de Côte d’Azur.

Toen wij ons huis gingen kopen, werd er door de makelaar verteld dat het midden in een gebied lag waar de beschermde ‘tortue d’Hermann’ voorkwam. Ach, dachten wij, leuk verkooppraatje, het zal wel. En geen idee van ene Hermann. Tot we via Wikipedia achterhaalden dat we het terroir van heel bijzondere schildpadden zouden gaan bezetten.

We kregen de sleutels van ons huis en maakten kennis met de buren. Die ons meteen inpeperden: doe vooral géén omheiming om jullie tuin! Hoezo niet? We zouden daarmee de trekroute van de schildpadden afsluiten. Niet dat we een hek van plan waren, ons perceel grenst aan het bos en we vonden het juist wel mooi zo. Tot de everzwijnen, de sangliers, kwamen…

Elke avond met een hele familie, supertalenten als er wat grond omgeploegd moet worden. En daar gingen onze net geplante olijfbomen, de wortels doorgeknaagd, er bleef rampzalig weinig over van wat ooit onze boomgaard moest worden. Je hoorde ook heftig geritsel in de bosjes en dan zagen we hoe twee schildpadden de liefde met elkaar bedreven. Vermoed ik. Of we zagen de ene na de andere schildpad die zich in onze tuin tegoed deden aan de vijgen die van de boom waren gevallen, kennelijk een waar feestmaal voor die jongens die onverstoorbaar hun ding deden rondom ons huis.

De zwijnen kwamen echter iets vaker dan ons lief was en na advies van Franse vrienden lag de oplossing voor de hand: er moest een erfhond komen. We hadden al vijf poedels en dat is leuk, maar die zijn alleen maar daar waar de baasjes zijn en ze liggen het liefst op de bank. Gezocht werd er dus naar een stoere erfhond en die was natuurlijk zo gevonden, een jonge kruising Boerboel/Rottweiler. We noemden haar Bets, haar kop was net zo groot als een hele poedel en ze bleef maar groeien.

En ja hoor, ze wist binnen de kortste keren waar ons terrein begint en ophoudt, al oordeelt ze dat het aangrenzende bos en nog zo’n paar honderd vierkante meter er eigenlijk bijhoren. Zwijnen hebben we sinds Bets 5 maanden oud was niet meer op ons terrein gehad. En toen werd het weer zomer en ineens van de ene op de andere dag kwam Bets aandraven met cadeaus: schildpadden! Het is ons tot op heden niet gelukt Bets te leren dat het geen goed idee is schildpadden mee naar huis te nemen. Al is ze voorzichtig en trekken haar slachtoffers hun open poten in zodat er niets beschadigd wordt. De schildpadden worden dan door ons met zorg weer op een veilig plekje gezet en dan maar hopen dat Bets bij een volgende confrontatie denkt: O, deze heb ik al gehad…

De tortue Hermann is een beschermde schildpadsoort die echt in ons gebied thuishoort, al zie je vaak kruisingen met een landschildpad die in Afrika op zijn gemak is. Ze zijn in onze omgeving destijds losgelaten door mensen die ze als huisdier niet meer wilden hebben. Fransen zijn gek op schildpadden en vragen me steeds of ik er een paar voor ze wil achterhouden. Nee dus. Een Hermann is een inheemse beschermde diersoort en heeft tussen de 2 en 5 hectare land nodig om prettig te kunnen leven. Ik verwijs de Fransen die graag zo’n schildpad in hun achtertuin willen, dan naar de info op internet. Via mij komen ze nooit aan een exemplaar en ook daar zorgt Bets voor, een inmiddels reuze stoere hond die geen vreemden op haar terrein duldt, met uitzondering dan van haar schildpadden’.

 

Dit artikel verscheen tevens in het kwartaalmagazine Côte & Provence. Interesse in dit magazine, hét tijdschrift over alle aspecten van het goede leven in Zuid-Frankrijk? Ga voor meer informatie naar de website van Côte & Provence.

Laat hier een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *